Blog van de verloskundige

Ik wil jullie graag een kijkje laten nemen in mijn dienstdag…

Vandaag startte ik mijn dienst en ging op pad voor kraamvisites. Ik had zin in de dag en was benieuwd hoe het met het gezin was, die ik eerder deze week geholpen had bij de bevalling van hun eerste kindje. Zou de borstvoeding nu goed op gang zijn, hoe gevoelig zijn de hechtingen die ze had gekregen, hoe gaan de nachten tot nu toe en kunnen papa en mama al een beetje wennen aan hun nieuwe rol?

Terwijl ik mijn ronde visites rij, krijg ik wat telefoontjes. Een nieuwe aanmelding, een dame met zorgen over het Coronavirus, een kraamverzorgster die wat overleggen wil en een moeder die graag nog een afspraak wil inplannen voor de nacontrole en het plaatsen van een spiraal.

Net als ik alle visites en telefoontjes afgehandeld heb, belt Mirjam. Ik hoor haar weeën wegzuchten. Ze is 2 dagen over de uitgerekende datum en ze verwacht haar tweede kindje. Haar oudste is al bij de oppas. Tussen de weeën door is ze goed aanspreekbaar. Ik beloof haar meteen te komen “beoordelen” zoals we dat noemen, en dat vindt ze fijn. Peter opent de deur wanneer ik aankom, en vertelt dat Mirjam boven is. Boven aangekomen zie ik hoe ze goed haar weeën opvangt, tussendoor nog een grapje maakt en nog eens over haar buik wrijft. “Kom maar op met die weeën” zegt ze, “ik ben er zo klaar voor mijn meisje te baren!” Ik glimlach, hier hou ik van, schouders er onder en gáán. Niet veel later constateer ik 4-5 cm. Ik bel het ziekenhuis waar Mirjam en Peter heen willen voor hun bevalling. Daar zijn we welkom, ze maken een kamer voor ons in orde en wij stappen in de auto. In het ziekenhuis stapt Mirjam nog lekker onder de douche ter ontspanning. In de auto zijn de weeën goed toegenomen in kracht, en Mirjam ervaart steeds meer pijn. De douche helpt, Peter is een enorme steun voor Mirjam, en wijkt niet van haar zijde. Ik blijf op de achtergrond aanwezig, en kijk af en toe eens om het hoekje. Een bevalling neemt tijd, vraagt geduld en ondertussen zet ik wat spullen klaar. Kruikjes gaan in het wiegje, de babykleertjes leg ik ertussen. Ik glimlach en ben benieuwd naar het meisje die straks deze kleertjes aan zal hebben.

Ik kijk even om het hoekje bij Mirjam, ik zie haar staan en net op dat moment breken de vliezen. Het alles overweldigende gevoel van persdrang overvalt haar. Peter en ik drogen haar snel af, en begeleiden haar naar bed. Ik vertel haar dat ze mee mag geven aan het gevoel dat haar lichaam haar geeft en vertelt: persen. Ze schakelt om van het vele zuchten naar het persen en niet veel later pakt ze zelf haar kindje aan, wanneer ik haar vraag haar handen uit te strekken naar haar kind. Hun pasgeboren dochter drogen we lekker af en ik doe een stapje naar achter om even te genieten van deze aanblik: twee intens gelukkige ouders bekijken hun dochter voor de eerste keer, de emotie en verwondering spat ervan af. Heerlijk.

Na het eerste uurtje huid op huid, het nakijken en wegen van Anna, het helpen met de borstvoeding en wat administratie, stap ik weer in de auto. Dit blijven toch zulke mooie momenten, ons vak is nooit saai! Ik kan niet wachten om mijn collega vanavond bij de dienstoverdracht te vertellen over hoe mooi deze bevalling weer was en hoe goed Mirjam en Peter dit als team deden. En dat wij als verloskundige toch elke weer getuige hiervan mogen zijn, dat is zo mooi, dankbaar voor dit prachtige vak!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.